Kryterium poprawy efektywności w ocenie koncentracji i współpracy linii lotniczych w prawie konkurencji UE

2018-07-05
 Drukuj

Patrząc z perspektywy prawa konkurencji ...

 

– czyli ogólnie mówiąc prawa, które reguluje relacje między profesjonalnymi uczestnikami rynku – współpraca między przewoźnikami będącymi dotychczas konkurentami albo łączenie się takich linii lotniczych jest potencjalnie ryzykowne. Zmniejsza bowiem konkurencję na rynku, która uważana jest za optymalne narzędzie budowania dobrobytu konsumentów. W tym kontekście ocena współpracy i koncentracji dokonywana przez Komisję Europejską i krajowe organy ochrony konkurencji jest aktem balansowania między z jednej strony negatywnymi skutkami jakie niesie ze sobą zmniejszenie liczby aktywnych konkurentów a możliwymi korzyściami, które taka kooperacja lub koncentracja może przynieść z drugiej.

 

W prawie Unii Europejskiej jednym z czynników mogących stanowić przeciwwagę dla pogorszenia konkurencyjności w skutek koncentracji lub kooperacji przewoźników jest tzw. przesłanka wzrostu wydajności. Występuje ona zarówno w rozporządzeniu 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw jak i przepisie art. 101 TFUE stanowiącym podstawę badania współpracy przedsiębiorstw.

 

Ramowo sformułowana w rozporządzeniu 139/2004 jak i art. 101 ust. 3 TFUE przesłanka nie odwołuje się wprost do żadnej z ekonomicznych koncepcji efektywności. W przepisach zastosowano pojęcie „wydajność” nie zaś „efektywność”, które ma konkretne konotacje z naukami ekonomicznymi. Co z jednej strony można skrytykować jako niewystarczające uwzględnienie niezbędnego w końcu dorobku nauk ekonomicznych, ale z drugiej trzeba wskazać, że daje to większą swobodę interpretacyjną. W naukach ekonomicznych wskazuje się, że generalnie za mającą najbardziej odczuwalne bezpośrednie skutki dla klientów uznaje się tzw. efektywność alokacyjną. Natomiast w wyniku kooperacji przewoźnicy będą w stanie między innymi zredukować koszty jednostkowe związane z „wyprodukowaniem” usługi lotniczej. Tak zarysowane skutki odpowiadają więc efektywności produkcyjnej w naukach ekonomicznych, która niekoniecznie musi bezpośrednio przełożyć się na sytuację konsumentów. Innymi słowy, to że linia lotnicza potrafi zmniejszyć swoje koszty może wiązać się z wzrostem zysków, nie zaś obniżką cen. Tymczasem sposób sformułowania przedmiotowej przesłanki w przepisie art. 101 TFUE i rozporządzeniu 139/2004 zdaje się wskazywać, że charakter nowopowstałej efektywności ma znaczenie drugorzędne, gdyż z perspektywy regulatora stanowi środek, a nie cel.

 

 

Pełna treść publikacji dostępna jest w:

Linie Lotnicze/Publikacje

 

 

 

Materiał wydrukowany z portalu PRTL.pl